it's not flying it's falling but falling feels like flying

من میان خاطره هایم..

و صدای موهوم ساز هایی که هر کدام خاطره ای را زنده می کند گم شده ام..

من حس می کنم زندگی من بیشتر از افکارم در هم ریخته...

من از درون بوی تعفن گندیدگی احساس های فرو خورده ام را حس می کنم...

و بطالت روزهای رفته... و ترس از روز های نیامده...

ایمان من به عشق ، به خوشبختی از بین رفته...

تنها وظیفه ام فرسوده کردن این جسم همپای این روح خسته است.

حس تهوع می کنم از ورق زدن تقویم و فصل های تکراری...

شمردن روزهای دسته بندی شده در قالب هفته و ماه و سال های بی انتها

چرخش دیوانه وار زمین به دور خود ، به دور خورشید دلیل سرگیجه ی مدام من است...

باور کن من هنوز در امتداد جاده ام... جاده ای که که سرآغازش تو بودی...

دور می شوم از تو... از خودم... از آدمها... اما با پای پیاده نمی شود از زمین رفت...

و این جسم درگیر جاذبه ی زمین است... باید از این تن خلاص شد تا روح پرواز کند.

جسمی که به قعر خاک می رود و روحی که بلندای آسمان...

و گویی یکی آرزویش سقوط است... و دیگری پرواز...

و من این بین نمیدانم کدام هستم... شاید تکه ای از هردو...