سوگند

بسپاری به سما

حس دریایی یک شاعر را

مگر به سیاستی بی گزیر

به زمین دست به دامن شده باشی و به حراج حریر

و چنین مست فرار ,این چنین مست نسخ

آه شاعر بی شعر به چه ماند ؟به هوا یا به حریر؟

تاجری را کشوری,سايلی را تکه ای

عارفی را آسمان ,شاعری را دفتری

صبر رویا میبرم,طاق به طاق ,دوش به دوش

نه به یک روح بزرگ,نه به یک عشق غریب

خون دل ها خورده ام

به وصال پاک یک حال عجیب

مگر به حصار یک حس شعری گرو

بنشینم به لب بام خدا ,بسرایم هوسی, شعری گران

به چه میمانم اگر فرقت زیبا بکشم

فرقت یارم را ,شعر بی خوابم را

به همان مجنون خود کرده ی تنهایی پرست

مگر به سری خدای گونه

ببافم قسمتم را به شبی

نه به قصد سر به عهدی بردن

و نه دم از یار و اغیار زدن

چلچله باید بخواند عادتش عزلت نیست

شعر نیز باید بگویم تا هلاکت نرسد

ما بین من و مصرع من فاصله هاست

ما چو یک دره عمیقیم ,کوهی به میان

پرت و دوریم ,نامه هامان را نخوانده اند دیگران