مقصد عالی

روشنفکری (دینی) و خواستگاه اجتماعی

بعد از حدود 2 ماه  اینبار با مطلبی کوتاه در مورد روشنفکری دینی به روز می کنم که شاید اکنون نه مورد توجه و دغدغه خاطر طیف عامه مردم، بلکه مورد نقد وبحث طیف خاص آن؛ از جمله دانش پژوهان قرار گرفته است ؛ چرا که شاید امروزه دیگر بحث، بحث علم بهتر است یا ثروت نبوده و مطلب بر سر این باشد که قوت شب بهتر است یا روشنفکری و امثالهم!؟

 صحبت از مقوله ای است که روز به روز؛ چه به دلیل جذابیت موجود در آن و چه به خاطر مقاصد شخصی جایی برای خویش در میان قشری چون دانشجو باز می کند و خواه ناخواه تاثیرخود را بر ایشان چه در زمینه فکری و چه در بعد عملی خواهد گذاشت .

سوالی که این جا مطرح می شود این است که در روشنفکری حاضر چقدر هم خوانی بین اصول و عقاید مطرح شده از سمت روشنفکران و خواست ها و تمایلات اجتماعی و جود دارد؟

آیا در فکر بعضا روشن روشنفکران ؛ دغدغه عامه مردم وجود دارد یا در پی آنند که فقط با بیان مشتی سخن و فکری پراکنده علاج آلام بشری را فراهم آورند؟

آیا در بین مجموع روشنفکران اجماعی وجود داشته و یا هر یک به نحوی ساز خویش می نوازند و طناب حقیقت را گرفته و به سمتی می کشند؟

به زعم نویسنده این متن؛ جریان روشنفکری را در این راه نباید مبری ازاشتباه دانست!؛ این تقصیر نه در اصول و مفاهیم کلی بلکه در نحوه اجرا و سمت گیری های صورت گرفته است و باید بی پرده به این نکته اشاره کرد که سهم خواهی و تعصب های قدرت طلبانه جزء لاینفک برخی از زاهدان در منبر و مطربان در خلوت شده ؟!

 به عنوان مثال با وجود آنکه  ازدانشجو به عنوان شخصیتی علاقمند به حرکت و دانستن نامبرده می شود اما مشاهده می شود که این حرکت معمولا حرکتی پویا و رو به جلو نبوده ودر نتیجه امردانشجو با رسیدن به اولین نظریه به ظاهر زیبا ولی در باطن خبث و اشتباه تابع شده واحتمالا ره به جایی جزء ترکستان نخواهد برد!

به هر حال روشنفکری دینی و یا حتی غیر دینی در جامعه کنونی ایران با مشخص شدن و تفکیک نقش ها و تمایلات ، مخصوصا محدود نشدن به محدوده فعالیتی خاص می تواند سمت و سویی درست و شاید راه گشا به خود بگیرد تا نه موجب افزایش درد بلکه باعث درمان شود.

                                                                                 برادر حجتی ....... ۱۱/۹/۸۵