دیگر نمانده جانی

چون ،ناقه مانده در گل ،جانم به روزگاران
بــا ساربان نگویید ، ازلحظه هــــای پایان

در قایقی شکسته ،با جسم و جانِ خسته
مــــاندم غریب و تنهـــا ،در انتهــــایِ طوفان

با نغمه یِ سه تــارم ، هر شب کنم حکایت
چون ابرِ پاره پاره ، بر سینه هایِ عطشـــان

ساقی ،قسم به جامت ،دیگر نمانده جانی
مطرب بخوان ز مستی ،با ناله هایِ مستان

صوتِ مـــــوذن آمــد،گویـــــا سحر رسیـــــده
بـــاید وضــــــو بسازم ،با اشک چشم گریان