در دلم بود که آدم شوم اما نشدم

در دلــــــــــم بود که آدم شــــــــوم اما نــشدم بی خبر ازهمه عالم شوم اما نشدم

بــــــــر در پیــــــر خـــــرابــات نـهـم روی نــــــیـاز تا بر این طایفه محرم شوم اما نشدم

هجرت از خویش کنم .خانه به محجوب دهــــم تا به اسـما ء محـرم شـوم اما نـشـدم

از کف دوست نبوشم همه شب باده ی عشق رسته از کوثر و زمـزم شوم اما نشــدم

فــــــارغ از خوبش و واله رخسار حبیب همچنان روح مجسم شـوم اما نشـدم

سـرو پـا گــوش شــوم پـای به سـر دوش شـوم کـز دم گـرم تو مهلم شـوم اما نـشـدم

از صــفــا راه بــیــایم بــــــه ســوی دارفــنـا در وفــــا یار مســـلم شـــوم اما نشم

خواستم بر کنم از خانه ی دل هر چه بت است تـا بـر دوسـت مکـرم شـوم اما نـشـدم

آرزوهـا هـم در گـــــــوشـه ای نـفـس خـبیـث در دلـم بـود کـه آدم شـوم امـا نشــدم