حقوق امام زمان (ع ) بر شیعیان

حق امام زمان ( علیه السلام ) بر همه بندگان خدا و به ویژه بر شیعیان، حق حیات است. حق هدایت است. حقی نیست كه بتوان آن را با معیاری سنجید و ارزش گذاری كرد. حقی نیست كه بتوان آن را با دنیا و هر چه در آن است مقایسه كرد.

با این همه در برخی توقیعات مباركه و دعاها و زیارات شریفه، سخن از حقوق امام زمان ( علیه السلام ) به میان آمده است.

این حقوق بدون تردید، رعایت حق امامت او، شناخت و مواظبت بر اطاعت او، نرنجانیدن قلب مبارك او، پاسداری از آرمان های او، مجاهدت در راه دفاع از او، و جان نثاری در راه تحقق خواسته های او است.

در راستای ادای حقوق امام زمان ( علیه السلام ) باید در راه دفاع از ارزش های ولایت از مال و امكانات و توانایی ها مایه گذاشت؛ و بالاتر از آن در راه مبارزه با شیطان و خواسته های نفسانی، از لذتها، از خوشیها و از آرزوها صرف نظر كرد؛ و در مقابل وسوسه های مستمر شیطان و جاذبه های پیوسته گناه و فریبندگی نیرومند گناه، مقاومتی سخت و طولانی داشت.

«وَ اَعِنَّا عَلی تَأْدِیَةِ حُقُوقِهِ اِلَیْه؛ خداوندا! ما را در ادای حقوق او یاری فرما».

( - دعای ندبه. )

با چنین دیدگاهی، اگر سخن از پرداخت حقوق شرعیه امام زمان ( علیه السلام ) و برخی وجوهات مادّی نیز به میان می آید، باید آن را در همین راستا بررسی كرد؛ چنانكه خود آن بزرگوار در توقیعی فرمود:

«اِنَّهُ مَنْ اِتَّقی رَبَّهُ ... وَ اَخْرَجَ مِمَّا عَلَیْهِ اِلی مُسْتَحِقیهِ كانَ آمِناً فِی الْفِتْنَةِ الْمُبْطِلَةِ؛ همانا هر كس تقوای پروردگارش را پیشه كند و از آنچه كه به عنوان ( - بحارالانوار / ج 53 / ص 76 / ح 8 / نامه امام زمان ( علیه السلام ) به شیخ مفید. )

حقوق شرعیه - خمس و زكات - بر عهده دارد به مستحقانش بپردازد، از فتنه های باطل كننده دین و دنیا در امان خواهد بود».

سخن در باب وجوب ادای چنین حقوقی این نیست كه امام زمان ( علیه السلام ) چه بهره ای از آن می برد، بلكه سخن از این است كه شیعه حق شناس، در راستای حفظ دین و ایمان خویش، چه منفعتی برایش حاصل می آید.